บันทึกลำลองรำไร

ช่วงนี้ก็เป็นหน้าฝนแล้ว ฝนตกทุกวันไม่มีเบื่อเลยทีเดียว

โดยเฉพาะช่วงที่คนรีบร้อนหรือพลุกพล่าน ฝนก็จะตกลงมามากเป็นพิเศษ

เหมือนอยากจะให้ทุกๆคนยุติความรีบร้อนนั้นลงแล้วยืนนิ่งๆ ปล่อยให้ฝนทำหน้าที่เพิ่มความชุ่มฉ่ำ

เมื่อยามฝนตก

บางคนเลือกที่จะได้ชุ่มฉ่ำกับสายฝนโดยการยืนมองหรือนั่งรอสายฝนโปรย ...กลายเป็นคนชุ่มฉ่ำ

บางคนเลือกที่จะรีบเดินฉุบฉับมุ่งทำธุระให้เสร็จ....กลายเป็นคนฉุบฉับ

และเมื่อเดินกางร่มในสายฝน

ถ้าคนฉุบฉับเดินในร่มคันเดียวกับคนฉุบฉับ คงเป็นร่มเฉี่ยวฉิวไปในสายฝน

ถ้าคนชุ่มฉ่ำเดินในร่มคันเดียวกับคนชุ่มฉ่ำ คงเป็นร่มชุ่มโชกท่ามกลางสายฝน

แต่ถ้าคนฉุบฉับอยากเดินกับคนชุ่มฉ่ำหล่ะ...ร่มคันเดียวแต่มีสองคนที่ต่างกันจะเป็นยังไง

คนฉุบฉับคงต้องเฉื่อยลงรอคนชุ่มฉ่ำ  คนชุ่มฉ่ำคงต้องเดินฉิวขึ้นเพื่อคนฉุบฉับ

สองคนเดินฉุบเฉื่อยใกล้ชิดบนพื้นเฉอะแฉะ และร่มก็ไม่ฉีก...

แต่ถ้าคนฉุบฉับกลับมาเดินโฉบเฉี่ยว แล้วคนชุ่มฉ่ำกลับมาเดิน เฉื่อยเฉื่อย

แล้วจะทำยังไงให้คนฉุบฉับกับคนชุ่มฉ่ำเดินด้วยกันได้นานๆยามฝนตกหล่ะ???

ลองวิธีนี้ดูไหม  “ร่มต่างคันบนทางเดียวกัน”

คนฉุบฉับอาจเดินโฉบเฉี่ยวนำคนชุ่มฉ่ำ คนชุ่มฉ่ำอาจเดินเชื่องเฉื่อยตามหลังคนฉุบฉับ

แต่คนฉุบฉับก็ยังสามารถหยุดรอ หันมายิ้มให้คนชุ่มฉ่ำ หรือเรียกคนชุ่มฉ่ำได้ เมื่อต้องการ คนข้างเคียง

 คนชุ่มฉ่ำก็เดินฉุบเฉื่อย ยิ้มให้แก่คนฉุบฉับได้ วิ่งไปหาคนฉุบฉับได้

 ต่างคนต่างได้ใช้ร่มที่ตัวเองชอบ

ร่มที่ทั้งสองคนชอบก็รวมกันเป็นร่มคันเดียวกันได้

ไม่มีใครต้องทิ้งร่มของตนเพื่อเข้าไปอยู่กับอีกร่มนึง...

ไม่ต้องมีใครหลุดออกนอกร่มแล้วตัวฉ่ำเมื่อก้าวเดินฉุบฉับและเฉื่อยๆไม่สัมพันธ์กัน...

ไม่มีร่มที่ต้องฉีกเพราะความต่าง…

แต่มีร่มคันใหญ่ที่เกิดจากร่มสองคัน  กับอีกสองมือที่จับกันได้....เป็นร่มคันใหญ่ที่ไม่มีทางฉีก